Wanneer alles wegvalt en jij blijft staan.
Het moment dat mijn zicht in beide ogen voor driekwart wegviel, verloor ik meer dan beeld.
Ik verloor het houvast aan de identiteit die ik jarenlang zorgvuldig had opgebouwd.
Mijn vaste baan. Mijn studie. Mijn vermogen om te leren, te werken, te presteren op een manier die voor mij bekend was.
Dat was mijn fundament. Mijn zekerheid.
In al mijn onzekerheid mijn bewijs dat ik goed genoeg was en bestaansrecht had.
Tot mijn zicht wegviel. Lezen, concentratie en energie wegviel. Daarnaast een evenwichtsstoornis ontstond. Mijn sociale leven verdween naar de achtergrond.
Uiteindelijk viel het complete leven buiten mijn slaapkamer weg.
Wat ben je waard als alles waarmee jij je identificeert wegvalt?
Als je niet kunt werken. Niet kunt studeren. Niet met vrienden af kunt spreken.
Als je dagen alleen nog bestaan uit liggen, ademen, hopen dat je de dag redelijk goed doorkomt zodat de volgende dag niet slechter zal zijn.
Als je niet meer kunt doen en alleen nog maar kunt zijn.
Met vallen en opstaan probeerde ik op te krabbelen. Aan mijn gezondheid te werken. Mijn zicht herstelde zich, de evenwichtsstoornis verdween. Een deel van de bijgekomen klachten zou naar verwachting van de arts blijvend zijn.
Langzaamaan probeerde ik delen van mijn oude leven weer op te pakken, maar mijn oude leven matchte niet meer met wie ik was geworden.
Toen mijn manager zei dat ik maar achter de geraniums moest gaan zitten, omdat ik niet meer kon meedraaien in deze maatschappij, deed dat pijn.
Niet alleen vanwege zijn woorden, maar omdat een deel van mij bang was dat hij gelijk had.
Dat de rest van de wereld het misschien net zo zag.
De bedrijfsarts vroeg me: Waar ben je toch mee bezig?
Eerlijk: Ik wist het zelf ook niet meer precies.
Ik wilde schreeuwen: Ik zal jullie laten zien dat ik nog wat waard ben!
Maar mijn gevoel fluisterde iets anders: Misschien niet nu. Misschien niet hier.
Keerpunt
Ik werd duurzaam volledig afgekeurd, ongeschikt bevonden voor werk. Met de prognose die ik had, werd er geen vooruitgang verwacht, alleen achteruitgang. De rest van mijn leven hoefde ik niet meer te werken.
Ik kon niet anders dan accepteren dat dat de situatie was waar ik op dat moment in zat. Ik besloot niet te accepteren dat dit mijn situatie zou blijven.
In die tijd ontdekte ik één ding in mezelf dat onvermoeibaar bleef functioneren:
Mijn vermogen om steeds nieuwe mogelijkheden te blijven zoeken en niet zomaar voor waar aan te nemen wat me werd gezegd.
Toen mijn werk wegviel, zocht ik iets wat ik in mijn eigen tempo en vanuit huis kon doen.
Toen na een shub mijn arm, hand en duim daar geen kracht meer voor hadden, zocht ik iets dat ik zelfs kon doen als ik weer bedlegerig zou worden: schrijven.
Steeds weer ontstond er een nieuw pad.
Niet omdat ik zoveel opties had, maar omdat opgeven nooit aantrekkelijker voelde dan een kleine stap richting iets dat wél kon.
Het zorgde ervoor dat ik oké kon zijn met welke richting mijn leven ook zou gaan. Wat er ook zou gebeuren, ik zou mijn weg wel vinden.
Ergens diep vanbinnen bleef ik geloven dat ik hier doorheen zou komen. Dan zou ik anderen gaan helpen hetzelfde te doen.
Eigen waarde
Ik leerde iets wat ik nooit in een studie had kunnen vinden:
Mijn waarde zat nooit in wat ik kon.
Zelfs toen alles wegviel, had ik nog steeds waarde en voor het eerst begon ik die waarde zelf ook te zien en te voelen.
Waar een ander mij identificeerde met ziekte of zwakte, begon ik mijn eigen kracht te zien.
Ik identificeerde me niet langer met rollen of functies, maar met degene die blijft zoeken naar mogelijkheden.
Degene die nooit opgeeft.
Degene die haar eigen pad kiest en alles wat niet van haar is bij de ander laat.
Ondanks alles wat er gebeurde, groeide mijn vertrouwen in mezelf en in mijn lichaam.
Terug naar de kern
Dat is wat ziekte kan doen. Door alles wat er wegvalt, word je gedwongen terug te gaan naar de kern. Jouw kern.
En niet alleen ziekte. Iedere crisis die iets wegsnijdt waarvan jij dacht dat het jou maakte, dwingt je dichter bij jezelf te komen.
Vijf inzichten neem ik altijd mee:
Ware identiteit blijkt pas wanneer alles wegvalt. Dan zie je wat echt van jou is.
Waarde zit niet in functies, prestaties, bezit of het aantal mensen om je heen. Het ligt niet buiten ons, maar zit vanbinnen.
Veerkracht ontstaat niet door altijd sterk te zijn en alles te 'ondergaan', maar door telkens opnieuw bij te sturen wanneer het leven je uitdaagt. Zelfs als je hetzelfde doel voor ogen blijft houden. Je creëert een nieuwe route naar dezelfde bestemming.
Je kunt alles bereiken waar jij in gelooft, zolang je doorzet en jouw eigen hart blijft volgen.
Klachten hoeven niet blijvend te zijn.
Misschien is de echte vraag niet wie je bent wanneer alles goed gaat, maar wie er overblijft wanneer alles waarvan je dacht dat het jou maakte, wegvalt.
In mijn praktijk werk ik als ervaringsdeskundige en therapeut en begeleid ik je zodat ook jij stevig kunt blijven staan bij de uitdagingen die het leven je geeft.
© Vitaal met Veerkracht 2025