Van bedlegerig naar dansen op festivals: waarom ik niet meer leef binnen de grenzen van andermans overtuigingen
Er zullen altijd mensen zijn die je terug proberen te praten naar de versie van jou die zij begrijpen.
Niet altijd bewust. Niet altijd onaardig bedoeld. Maar soms past jouw verandering simpelweg niet in het wereldbeeld van een ander.
Dat merkte ik na mijn herstel.
Ik kreeg opmerkingen als:
"Dat kan niet."
"Ik spreek je over tien jaar wel weer."
"Dan hebben ze vast een verkeerde diagnose gesteld."
"Dan heb je geluk gehad."
"Dan viel het bij jou zeker wel mee."
"Jij wordt dus gewoon weer ziek..."
En eerlijk?
Vroeger kon me dat raken.
Niet omdat ik twijfelde aan wat ik had meegemaakt, maar juist omdat ik wist waar ik vandaan kwam. Ik wist hoe artsen toen over mijn situatie dachten. Ik wist hoe diep ik was gegaan.
Ik wist hoeveel werk, moed, wanhoop, vertrouwen en innerlijke verschuivingen er nodig waren geweest om te komen waar ik nu ben.
Dan kan het pijnlijk zijn als iemand jouw weg kleiner maakt, omdat die niet past binnen wat die ander voor mogelijk houdt.
Ik ging van hele dagen in bed liggen, amper naar de wc kunnen lopen en daar uren van bij moeten komen, naar langzaam weer iets meer kunnen.
Ik dronk zo weinig mogelijk, omdat ik wist dat ik dan weer naar de wc zou moeten en die paar stappen voelden als een enorme opgave.
Toch was ik daar al bezig met anders gaan denken en doen, geïnspireerd door o.a. Joe Dispenza, Bruce Lipton en anderen.
Niet omdat ik garanties had, maar omdat ik voelde dat ik niet hoefde te blijven leven binnen het verhaal dat er toen over mijn toekomst lag.
Langzaam kwam er verandering in mijn situatie.
In eerste instantie bleven er nog restklachten.
Ik kon niet staand douchen.
Ik kon niet lang staan.
Ik kon niet zomaar naar een feestje of even iets buiten de deur doen.
Ik kon niet lang lopen.
Ik kon niet gewoon meedoen zoals ik dat wilde.
Ik herinner me nog dat ik na lange tijd weer eens naar een feest ging.
Ik wilde zo graag weer even onderdeel zijn van het leven. Gewoon tussen de mensen zijn. Iets drinken samen. Een gesprek voeren. Lachen. Erbij zijn.
Ik zat op een barkruk en was zo vermoeid en overprikkeld dat een echt gesprek niet mogelijk was. Al mijn concentratie en energie gingen naar mezelf staande houden in de drukte.
Mijn glas cola bracht ik trillend met twee handen naar mijn mond.
Vrijwel meteen ben ik weer naar huis gegaan.
Diep bedroefd.
Ik voelde heel goed hoeveel van mijn leven op dat moment niet vanzelfsprekend was.
Dansen, waar ik ontzettend blij van word, was geen optie meer. Feesten, festivals, lange gesprekken, wandelen, spontaan ergens naartoe gaan. Het leek allemaal bij een oude versie van mij te horen.
Een versie die ik kwijt was.
Nu doe ik alles weer wat ik wil.
Ik sta de hele dag op een festival.
Ik dans uren achter elkaar.
Ik wandel kilometers aan één stuk.
Ik voer diepe gesprekken als ik ze wil voeren.
Ik leef weer.
Niet omdat iemand mij garanties gaf.
Niet omdat iemand mij beloofde dat hij me beter kon maken.
Niet omdat iedereen in mijn omgeving erin geloofde.
Niet omdat het binnen het plaatje van "realistisch" paste.
Maar omdat ik diep vanbinnen voelde:
"Dit is niet het einde van mijn verhaal."
Had ik geluisterd naar de prognoses van artsen, naar de visie van anderen of naar de mensen die vonden dat dit eigenlijk niet kon, dan was mijn wereld nooit veranderd.
Daarmee zeg ik niet dat je medische informatie moet negeren. Ik zeg niet dat je zomaar moet doen alsof klachten er niet zijn. Ik zeg niet dat herstel simpel is of dat iedereen hetzelfde pad loopt met dezelfde uitwerking.
Sterker nog: de weg terug is de weg er dwars doorheen,
door de pijn en alles wat je liever niet wilt voelen en onderzoeken.
Wat ik wel zeg:
Je hoeft je leven niet te laten bepalen door het wereldbeeld van iemand anders.
Ook niet als die ander heel overtuigd klinkt.
Soms zijn mensen zo gewend aan een bepaald beeld van ziekte, klachten of herstel, dat er geen ruimte meer is voor iets anders. Als jij verandert, schuurt dat.
Jouw verandering zet misschien iets ter discussie.
Niet alleen bij jou, maar ook bij de ander.
Wat als er meer mogelijk is dan we dachten?
Wat als een diagnose niet het hele verhaal is?
Wat als het lichaam niet kapot is, geen fouten maakt, maar signalen geeft?
Wat als herstel niet alleen fysiek is, maar ook gaat over patronen, overtuigingen, emoties, veiligheid, zenuwstelsel, familiesysteem en de manier waarop je naar jezelf en jouw leven kijkt?
Dat zijn grote vragen. Niet iedereen wil die vragen stellen.
Wat ik steeds beter kon zien, was dat de weerstand van een ander ook vaak iets in mezelf raakte.
Angst.
Wantrouwen.
Twijfel.
Het oude verhaal.
De vraag of ik mezelf wel mocht vertrouwen.
Vertrouwen is niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Niet in je lichaam.
Niet in je toekomst.
Niet in je eigen gevoel.
Niet in het idee dat het écht anders kan.
Juist dan kunnen opmerkingen van anderen binnenkomen.
"Dan heb je geluk gehad."
"Het zal wel terugkomen."
"Dan viel het bij jou vast mee."
Je voelt de twijfel in jezelf. De angst die er nog zit.
"Wat als ze gelijk hebben?"
"Wat als ik mezelf voor de gek houd?"
"Wat als ik te groot droom?"
"Wat als ik te veel hoop?"
Precies daar zit de verschuiving.
Het is niet jouw taak om binnen de grenzen van andermans geloof te blijven.
Je kunt werken aan jouw zelftwijfel en angsten.
Kijken naar wat de buitenwereld jou te vertellen heeft over jouw binnenwereld.
Je mag eerlijk voelen wat er in jou leeft.
Ook als dat groter is dan wat logisch lijkt.
De mensen die deze wereld in positieve zin hebben veranderd, waren niet degenen die binnen de grenzen van het mogelijke dachten.
Het waren de mensen die durfden te geloven in iets wat voor anderen onmogelijk leek.
En nee, dat betekent absoluut niet dat je de werkelijkheid of de ernst van een situatie moet ontkennen.
Het betekent dat je jezelf toestaat om niet alleen te kijken naar wat er nu is, maar ook naar wat er misschien mogelijk wordt als jij anders gaat kijken, anders gaat kiezen en andere lagen in jezelf gaat aankijken.
Vaak houden we onszelf klein.
Niet alleen omdat we bang zijn om teleurgesteld te worden, maar ook omdat anderen ongemakkelijk kunnen worden als jij groeit, verandert of iets doet wat volgens hen niet kan.
We zijn bang voor afwijzing. Voor het oordelen. Voor er niet meer bij horen. Voor buiten de groep vallen.
Maar als je echt luistert naar je hart...
Wat geloof jij dan dat mogelijk moet zijn?
Wat verlang jij ten diepste?
Waar ben jij misschien al veel te lang gestopt met dromen, omdat je bang was dat het toch niet kon?
Durf een beetje delusional te zijn.
Durf buiten de lijntjes te kleuren.
Durf te geloven in iets dat misschien onwaarschijnlijk lijkt.
Wat maakt het uit wat een ander van je denkt, als jij een kans hebt om je leven terug te krijgen?
Om (alsnog) het leven te gaan leven waar jij naar verlangt?
Precies daar, in dat gebied waar logica stopt en verlangen begint, ontstaat de opening.
Niet omdat alles ineens vanzelf gaat,
maar omdat je stopt met jezelf vooraf al vast te zetten.
Je komt niet verder door jezelf steeds terug te vouwen in het beeld dat anderen van jou hebben.
Je komt er niet door alleen maar volgzaam te zijn.
Je komt er niet door te blijven leven binnen de grenzen van wat een ander realistisch vindt.
Verandering kan beginnen bij een innerlijk besluit:
Ik weet niet hoe, maar ik ben bereid te onderzoeken of het anders kan.
Dat was voor mij het begin.
Niet één magisch moment. Niet één simpele oplossing. Maar een pad waarin ik steeds dieper ging kijken.
Naar mijn lichaam.
Naar mijn overtuigingen.
Naar mijn angsten.
Naar mijn patronen.
Naar mijn familiesysteem.
Naar mijn onderbewuste.
Naar alle ervaringen die ik nog niet had verwerkt en had opgeslagen in mijn systeem.
Naar de manier waarop ik naar mezelf, ziekte en leven keek.
Langzaam veranderde mijn wereld.
Niet omdat ik vocht tegen de klachten of tegen mijn lichaam,
maar omdat ik leerde te luisteren naar wat er op een diepere laag speelde.
Waar opmerkingen van anderen me vroeger konden raken, kan ik er nu vooral met verwondering en met een glimlach naar kijken.
Ik respecteer jouw visie, maar mij krijg je niet meer terug in mijn oude verhaal.
Die versie van mij bestaat niet meer.
Alleen nog in het verleden.
Ik weet waar ik vandaan kom.
Ik weet waar ik nu sta.
Ik weet hoeveel (innerlijk) werk ik heb verzet om hier te komen.
Niets wat een ander zegt of denkt, verandert iets aan mijn ervaring.
Niets haalt weg wat ik heb doorleefd.
En niets maakt ongedaan dat ik weer leef op een manier waarvan me ooit werd verteld dat het niet meer voor mij was.
Ik voel op dit moment geen angst voor de toekomst.
Mocht er toch angst zijn, dan kan ik daar op een gezonde manier mee omgaan en het loslaten.
Niet omdat ik mijn toekomst kan voorspellen.
Niet omdat ik onfeilbaar ben.
Niet omdat ik denk dat me niks meer kan overkomen.
Niet omdat ik overal controle over heb.
Niet omdat er bij mij nooit moeilijke dingen gebeuren.
Ik weet dat er meer mogelijk is dan je op je donkerste moment denkt, voelt of te horen krijgt.
Ik weet hoe sterk ik ben, hoe sterk mijn lichaam is.
Wat ooit ellendig was, is nu onderdeel van mijn kracht.
Ik laat mijn leven niet langer bepalen door angst, prognoses of de grenzen van een ander.
Ik kies ervoor te leven in vertrouwen op mezelf, mijn gevoel en mijn lichaam.
Vandaag heb ik mijn leven terug,
wat er morgen gebeurt, bekijk ik morgen.
Misschien ben je niet waar ik was.
Waarschijnlijk is jouw verhaal heel anders.
Maar misschien herken je wel dat gevoel dat je ergens vastzit.
In je lichaam.
In je hoofd.
In oude patronen.
In angst.
In vermoeidheid.
In een leven dat aan de buitenkant misschien doorgaat, maar vanbinnen niet meer klopt.
In een versie van jou, die je niet (meer) wilt zijn.
Wat ben jij bereid om te geloven om jouw leven te kunnen veranderen?
Wil je weten hoe het voor mij voelt?
Van bedlegerig en niets kunnen, naar alles kunnen doen wat ik wil.
Maar ook:
van ooit niet meer willen leven, naar willen en kunnen genieten van dit leven.
Van een leven met trauma, angst, beschermingsmechanismen die me beperkten, naar een leven waarin ik me sterk voel, steeds vrijer om mezelf te kunnen zijn en de veiligheid in mezelf kan vinden.
Luister dan: Halestorm - Back from the dead.
https://open.spotify.com/track/5PSixZTQfxiC8ZsPqVJEHh?si=4bb9cd8a8d9d4117
Dat dus. En ja, dat voelt fantastisch.
Begrijp je meteen waarom elke dag op deze manier kunnen leven al dikke winst is.
Een feestje waard.
En waarom ik niet meer leef binnen de beperkingen van andermans geloof.
Niet omdat alles in mijn leven perfect is, maar ik ben terug in mijn leven.
Dansen is weer iets van mij.
Festivals zijn weer iets van mij.
Wandelen, lachen, gezelligheid, goede gesprekken voeren en voluit aanwezig zijn in het moment zijn weer iets van mij.
Zelf bepalen wat ik wel of niet doe is weer iets van mij.
Ik leef niet meer als de versie van mezelf die alleen maar moest overleven.
Voel jij ook dat je iets in jezelf, je lichaam of je leven wilt terugpakken?
Ik neem je hierin mee in mijn online training en traject.
Niet met garanties.
Niet met de belofte dat iemand anders jou beter maakt.
Maar wel met een andere manier van kijken.
Een manier die je helpt te stoppen met rondjes draaien en laat onderzoeken wat er werkelijk speelt.
Een manier die laat zien tot hoeveel je zelf in staat bent.
Die je stap voor stap richting jouw doel helpt.
Soms begint jouw weg terug naar leven niet met harder vechten, maar met durven geloven dat jouw verhaal nog niet geschreven is.
© Vitaal met Veerkracht 2025